Veli Görüşmeleri

Ne kadar ilginç bir olaymış bu veli görüşmeleri! Her veli geldiğinde çocuklarının 20-30 yıl sonrasını görüyorum onlarda. Hatta tersini de söyleyebilirim: Her veli küçükken sanki kendi çocuklarıymış gibi. Tavırları, olaylara tepkileri ve bakış açıları, sevgileri, nefretleri, sabırları ve anlayışları, enerjileri ve duruşları…Hepsi hemen hemen aynı. Ve bunun altında her ne kadar genetik faktörler yatıyor olsa da bence önemli olan aynı yaşantının paylaşılıyor oluşu. Bir çocuk sahibi olmadığım için tam bilemiyorum ama ne kadar çok benzetiyormuşuz çocuklarımızı kendimize!
Güler yüzlü, pozitif bir öğrencinin velisi geldiğinde aynı hissiyatı velide de yaşıyorum…Nasıl o öğrencinin karşısında kendimi rahat hissediyorsam aynı rahatlığı veli ile de yaşıyorum. Tersi de geçerli: “Sorunlu” diyebileceğimiz bir öğrencinin velisi de yine “sorunlu” oluyor nedense! İstisnalar tabiki de oluyor. Annesi babası çok başarılı olan çocuklar aynı başarıyı okulda gösteremediği de oluyor.
Yaşantı diyordum…Bu bir telkin sanki! Birlikte yaşadığımız her insanla bir etkileşime giriyoruz ve ondan birşeyler alıyoruz. Tabi bu “alma” olayı genç yaşlarda olunca haliyle boş levha -tabula rasa- gibi olan akıl ve gönül çok daha rahat etkilenit oluyor. Ve tabi bu noktada paylaşım süresi de önemli. Biriyle ne kadar uzun iletişim içindeysek o kadar çok etkileniyoruz. Bu nedenle belki de en çok ailelerimize, annemize-babamıza benziyoruz.